Η επιστήμη πίσω από τη δίαιτα Κέιμπριτζ

Πιο κάτω αριθμούνται μερικά κλινικά χαρτιά τα οποία δείχνουν τα πλεονεκτήματα υγείας και ασφάλειας που παρέχουν οι χαμηλές σε θερμίδες δίαιτες (ΧΘΔς) για την παχυσαρκία. Παρακαλούμε όπως επικοινωνήσετε με την Κέιμπριτζ για μία ολοκληρωμένη λίστα ή για περισσότερες πληροφορίες για τα πιο κάτω χαρτιά.

Μαθήματα από τα προγράμματα για την Διαχείριση της Παχυσαρκίας:

Η μεγάλη αρχική απώλεια βάρους βελτιώνει τη μακροπρόθεσμη διατήρηση: Από τους Σουηδούς A. Astrup και S. Rossner. Αναθεωρήσεις για την παχυσαρκία, 2000. Είναι κοινός μύθος (πιστεύεται) πως η απώλεια βάρους που επιτυγχάνεται πιο αργά είναι καλύτερη από αυτή που επιτυγχάνεται γρήγορα. Εντούτοις αυτή η λογοτεχνικά διατυπωμένη άποψη δείχνει πως η αρχική απώλεια βάρους, θετικά, όχι αρνητικά, σχετίζεται στη μακροπρόθεσμη διατήρηση βάρους. Υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία από τυχαίες δοκιμές επέμβασης για την υποστήριξη πως μια μεγαλύτερη αρχική απώλεια βάρους δεν προκαλεί αλλαγές στον τρόπο ζωής π.χ οι δίαιτες σε υγρή μορφή βελτιώνουν την μακροπρόθεσμη διατήρηση βάρους, παρέχοντας ενσωματωμένο πρόγραμμα διατήρησης βάρους για 1 με 2 χρόνια που αποτελείται από επεμβάσεις στον τρόπο ζωής και στη αλλαγή στη δίαιτα, αλλαγή για θρεπτική ενημέρωση και θεραπεία και στην αύξηση φυσικής δραστηριότητας.

Επίλογος: "Η μεγάλη αρχική απώλεια βάρους ως το αρχικό βήμα για τη διαχείριση βάρους έχει ως αποτέλεσμα τη μακροπρόθεσμη διατήρηση βάρους".

Μακροπρόθεσμη αποτελεσματικότητα της διαιτητικής θεραπείας για την παχυσαρκία:

Η συστηματική μελέτη στην Αναθεώρηση για την Παχυσαρκία 2000 δημοσιεύτηκε μεταξύ του 1931 και 1999 από τους Δανούς C. Ayyad και T. Andersen. Μια μέση έρευνα έγινε για την αναγνώριση δημοσιευμάτων για την μακροπρόθεσμη διαιτητική θεραπεία για την παχυσαρκία. 898 έγγραφα αναγνωρίστηκαν και 17 από αυτά συνυπολογίστηκαν: Την περίοδο για διαιτητικές θεραπείες σε ενήλικες, οι πληροφορίες ομάδας μελέτης έδειξαν πως σε περισσότερα από 3 έτη, ποσοστό περισσότερο από 50% συνέχισαν. Το κριτήριο επιτυχίας ήταν ή: η διατήρηση όλου του βάρους που χάθηκε αρχικά ή η διατήρηση τουλάχιστον 9 με 11 κιλά του αρχικού βάρους. Τα 17 αυτά έγγραφα αναθεώρησαν 3,030 ασθενείς, με περισσότερους από 2000 να διατηρούνται για 3-14 χρόνια. Σημαντικό είναι πως η αρχική απώλεια βάρους κυμάνθηκε από 4 μέχρι 28 κιλά (με μέσο όρο τα 11 κιλά). Η αναφορά δείχνει πως η δίαιτα συνδυασμένη με την ομαδική θεραπεία οδηγεί σε καλύτερη και μακροπρόθεσμη επιτυχία με μέσο όρο 27% (αντίθετα, με 15 % αυτούς που έκαναν μόνοι τη δίαιτα). Η ενεργής (παρά η στάσιμη) συνέχιση συνδέθηκε γενναιόδωρα με μεγαλύτερη επιτυχία - 19% σε αντίθεση με τη στάσιμη που ήταν 10%. Αυτό πάλι άγχωσε σημαντικά τη στήριξη κατά τη διάρκεια της διατήρησης. Παρόλο που η συμβατική δίαιτα φαινόταν να δουλεύει καλύτερα σε ομάδα θεραπείας, οι χαμηλές σε θερμίδες δίαιτες (ΧΘΔς) ήταν προφανώς πιο αποτελεσματικές σε συνδυασμό με την συμπεριφορά με κίνητρο και την ενεργή συνέχιση.

Επίλογος: "οι χαμηλές σε θερμίδες δίαιτες (ΧΘΔς) ήταν προφανώς πιο αποτελεσματικές σε συνδυασμό με την συμπεριφορά με κίνητρο και την ενεργή συνέχιση. Η θεωρία της μακροχρόνιας συνέχισης της θεραπείας δίαιτας για την παχυσαρκία δείχνει μέσο όρο επιτυχίας ποσοστό του 15% και πιθανό βοηθό της θεραπείας σε ομάδα, συμπεριφορά κινήτρου και ενεργής συνέχισης".

Πολύ χαμηλές σε ενέργεια δίαιτες για τη θεραπεία της Παχυσαρκίας:

Από τον P. Mustajoki και T. Pekkarinen. Έκδοση Φινλανδίας, για την παχυσαρκία, αναθεώρηση 2001.
Αυτή η έρευνα αποβλέπει στην παρούσα κατάσταση των χαμηλών σε θερμίδες διαίτων για τη διαχείριση της παχυσαρκίας. 80 έγγραφα αναθεωρήθηκαν με διαφορετικές ΧΘΔς φόρμουλες και σε διαφορετικούς τρόπους παράδοσης, συμπεριλαμβανομένων εσωτερικών και εξωτερικών ασθενών. Ένα σύνολο από 59 ασθενείς (με Κατάλογο Μάζας Σώματος 32-40) έδειξαν μέσο όρο απώλειες βάρους περισσότερο από 8-9 βδομάδες στα περίπου 12 κιλά. Σε μία μελέτη διάρκειας 8 εβδομάδων, 62 θέματα ρωτήθηκαν για τα αισθήματα των ασθενών κατά τη διάρκεια της τελευταίας βδομάδας: επανασίτιση ακολουθείται σε ΧΘΔς, συστήθηκαν στις 3 με 8 βδομάδες για να αποτρέψει την απότομη διατήρηση υγρών και την κοιλιακή ταλαιπωρία - πράγμα που συμφωνεί με τις συστάσεις μας.
Είναι γενική συμφωνία πως οι ΧΘΔς δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται από το κοινό μόνες τους αλλά σε συνδυασμό με σύμβουλο που γνωρίζει πώς να βοηθήσει, για πιο μόνιμες αλλαγές ζωής. Χωρίς αυτή τη συμφωνία, το ρίσκο για επανα-απόκτηση βάρους είναι μεγαλύτερο. Αυτές οι μελέτες σε συνέχεια 1 ή 2 χρόνια δείχνουν χάσιμο βάρους από 7,5 μέχρι 12,9 κιλά με ΧΘΔς και 5,7 με 9,5 χωρίς ΧΘΔς. Το έγγραφο αναφέρει πως: "η διατήρηση βάρους είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα σε όλες τις προσεγγίσεις διαχείρισης. Επίσης αναφέρει πως κανένα αποδεικτικό στοιχείο που να λέει πως οι ΧΘΔς οδηγούν σε μακροχρόνια αποτελέσματα από ότι προγράμματα χαμηλών σε θερμίδες ή άλλες διαιτητικές προσεγγίσεις". Δίνει έμφαση στο ότι η γνωστική συμπεριφορά παροχής συμβούλων πρέπει να περιλαμβάνει ένα πρόγραμμα μείωσης βάρους χρησιμοποιώντας τις ΧΘΔς.

Επίλογος: "Οι ΧΘΔς πετυχαίνουν την περισσότερη αρχική απώλεια βάρους και μπορεί να διευθύνει με ασφάλεια ασθενείς με παχυσαρκία και που πάσχουν από ασθένειες όπως ο διαβήτης, υπερένταση, ή άλλες χρόνιες παθήσεις.

Καλύτερα % Το ίδιο % Χειρότερα %
Γενική ευημερία 74 26 0
Αίσθημα κούρασης 63 22 15
Φυσική κατάσταση 59 33 8

>3% του αρχικού βάρους του σώματος. Μετά από τις ΧΘΔς ή χάσιμο βάρους
>3% του αρχικού βάρους του σώματος. Μετά από τις ΧΘΔς ή βάρος >20 κιλά,
Άτομα που κράτησαν σημαντικά περισσότερο την απώλεια βάρους τους, μετά από HBD's* ή χάσιμο βάρους από <10 κιλά. ()απώλεια μετά από HBD's* ή απώλεια βάρους από <10 κιλά. ()

Capstick F et al VLCD:
Μία χρήσιμη εναλλακτική λύση στη θεραπεία για την παχυσαρκία ασθενή NIDDM.
Ο διαβήτης Res Clin Pract 1997;36;105-111. Ακόμα, η ΧΘΔ αυξάνει την ινσουλίνη και μειώνει το υπόστρωμα για την γέννηση γλυκόζης. Επίσης, η θεραπεία ΧΘΔ μπορεί να βελτιώσει τον γλυκο-αιμικό έλεγχο από παράγοντες περισσότερους από το θερμιδικό περιορισμό μόνο.

Paisley RB et al:
Ένα εντατικό πρόγραμμα απώλειας βάρους στον εφαρμοσμένο διαβήτη τύπου 2 και έλεγχο: Επιδράσεις όπως το βάρος και παράγοντες κινδύνου από την αθεροσκλήρωση για 1 χρόνο. South Devon Healthcare, Νοσοκομείο Torbay. Διαβητική Ιατρική 1998. Η σημαντική απώλεια βάρους και βελτίωση στον καρδιαγγειακό κίνδυνο μπορεί να διατηρηθεί για ένα χρόνο σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 με τη χρήση δίαιτας χαμηλής σε θερμίδες.

Mustajoki P & Pekkarinen T:
Δίαιτες πολύ χαμηλές σε ενέργεια για τη θεραπεία της Παχυσαρκίας
Νοσοκομείο Peijas, Βαθιά Ιατρική, Βάντα, Φινλανδία. Αναθεωρήσεις στη παχυσαρκία 2001. Οι πολύ χαμηλές σε ενέργεια δίαιτες κατάφεραν να πετύχουν πλήρη αρχική απώλεια και μπορούν να δοθούν με ασφάλεια σε ασθενείς με ασθένειες που σχετίζονται με την παχυσαρκία όπως ο διαβήτης, υπερένταση, ή άλλες χρόνιες παθήσεις.

Jebb SA & Goldberg GR:
Αποτελεσματικότητα των διαίτων πολύ χαμηλών σε ενέργεια και υποκατάστατα για τη θεραπεία της παχυσαρκίας. MRC Dunn Clinical Nutrition Centre, Cambridge. J Human Nutrition and Dietetics 1998. Οι πολύ χαμηλές σε ενέργεια δίαιτες έχουν αποδείξει την επιτυχία στην επίτευξη σημαντικής βραχυπρόθεσμης μείωσης στο βάρος του σώματος. Δεν υπάρχουν στοιχεία που να προτείνουν πως τα υποκατάστατα γεύματα μπορούν να συμβάλουν στην διατήρηση της απώλειας βάρους σε μερικά άτομα.

Pekkarinen T & Mustajoki P:
Χρήση VLCD στην προεγχειριτική απώλεια βάρους: Αποτελεσματικότητα και ασφάλεια. Χρέος του Med. Helsinki University Hospital. Έρευνα για την Παχυσαρκία, 1997. Ένα πρόγραμμα που περιλαμβάνει VLCD σε ενέργεια είναι κατάλληλο για προεγχειριτική απώλεια βάρους και δεν φαίνεται να συμβιβάζεται με το ανοσοποιητικό σύστημα.

Pekkarinen T et al:
Απώλεια βάρους με VLCD και παράγοντες καρδιοαγγειακών ρίσκων στις συγκρατημένες παχύσαρκες γυναίκες: ένα χρόνο συνεχής έρευνας συμπεριλαμβανομένου του περιπατητικού ελέγχου της πίεσης του αίματος. Dept of Med. Helsinki University Hospital. Int. J Παχυσαρκία 1998. Αυτό το πρόγραμμα απώλειας βάρους με VLCD επέτρεψε θέματα για τη παχυσαρκία και καρδιοαγγειακά ρίσκα. Παρά το γεγονός ότι μερικοί επανέκτησαν τα κιλά που έχασαν στη συνέχεια, κρατήθηκαν σε φόρμα πάνω από ένα χρόνο.

Jebb SA et al:
Κανένα αποδεικτικό στοιχείο με υπερβολικές απώλειες από πρωτεΐνες κατά τη διάρκεια της δίαιτας. MRC Dunn Clinical, Nutrition Centre, Cambridge. Αφίσα που παρουσιάστηκε στο 8ο διεθνές συνέδριο του Παρισιού για την παχυσαρκία τον Σεπτέμβριο 1998. Αυτή η τετραπλή ανάλυση αλλαγών στο σώμα δεν παρέχει στοιχεία για οποιαδήποτε απώλεια πρωτεΐνης σε αυτό το πρόγραμμα θεραπείας. Παρόλα αυτά αν διπλά μοντέλα χρησιμοποιούνταν στην αξιολόγηση του σώματος κατά τη διάρκεια της απώλειας βάρους, η πολύ σημαντική απώλεια νερού θα εμφανιζόταν σαν απώλειες αδύνατου ιστού.

Saris WHM VLCDs και συνεχής απώλεια βάρους. Maastricht University. Έρευνα για την παχυσαρκία 9,Supp 4 Νοεμβρίου 2001. VLCDs με ενεργή συνεχόμενη θεραπεία, φαίνεται να είναι από τις καλύτερες που σχετίζονται στη μακροχρόνια επιτυχία, για τη διατήρηση βάρους.

Kirschner MA et al
Μία οκτάχρονη εμπειρία με μία φόρμουλα δίαιτας για τον έλεγχο της παχυσαρκίας. Ιατρικό κέντρο του Ισραήλ Newark Beth, New Jersey. IJO 1988 12(1) pp 69-80.
Η οκτάχρονη πείρα μας, προτείνει έντονα πώς η προσέγγιση VLCD χρησιμοποιεί υψηλής ποιότητας συμπληρώματα πρωτεϊνών και διεπιστημονική παροχή συμβούλων στα οποία οφείλεται η επιτυχία για την απώλεια και τη διατήρηση βάρους του παχύσαρκου πληθυσμού.